Po parapetach skacze świt 
I słońce się tu zakrada 
Za chwilÄ™ jasne pewne stanie siÄ™,
Że musisz chyba stąd już spadać

A zatem szybko ubierz siÄ™ 
I nie zapomnij zamknąć drzwi 
Ja dobrze wiem, ty widzisz też,
Że nocny teatr skończył się

No nie płacz tak drogi kolego 
Przecież nie stało się nic złego 
I nie pisz więcej tych smutnych wierszy 
I nie myśl też, że byłeś pierwszy

A jeśli odnajdziemy się 
Gdzieś pośród zgiełku na ulicy 
Ty spojrzysz na mnie jakbyś mnie znał 
Ja przemknÄ™ obok skryta w ciszy

No nie płacz tak drogi kolego 
Przecież nie stało się nic złego 
I nie pisz więcej tych smutnych wierszy 
I nie myśl też że byłeś pierwszy























Biegnę znów w wielki świat. 

Jego wir, ponad falę chcę poczuć to już. 

Pęka nić. Trudno zostać mi tu. 

Tak za ciasny wydaje się dzień. 

Gdybyć mógł ubrać mnie w magie barw. 

Gdybyś wiedział jak mnie tu zatrzymać 

I chciał tego z całych sił. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy. 



Pragnę mieć coś mojego. 

Tak tęsknie, obsesją to już staje się. 

Czemu, więc 

nawet ten rozdział już sam zamyka się i znika więź. 

Wiem, że tam czeka nieznany ląd. 

Już nie woła ten głos. 

Ty wypuszczasz mnie z rÄ…k. 

Wypuszczasz mnie. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy. 



To ja. 

Mój taniec poprzez dzikość myśli nagich. 

W tym szaleństwie gubię Cię 

I ofiarą staję się swoich pragnień, braku granic. 

Nikt za rękę nie prowadzi. 

Może w końcu uda się miejsce znaleźć swe. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy.