Więc lepiej nie rzucać się pod wiatr

więc lepiej nie walczyć gdy tak żal

głęboko schować prawdę

uparcie do celu tylko iść

na innych nie patrzeć często zbyt

dla siebie zbierać gwiazdek



Tylko jak powoli nie zmieniać siebie w głaz

żyć tak prawdziwie aż do dna

tańczyć na deszczu gonić wiatr, wiatr



Więc lepiej nie odkryć duszy już

nie pragnąć tak mocno do utraty tchu

samotnie kroczyć w blasku



Tylko jak powoli nie zmieniać siebie w głaz

żyć tak prawdziwie aż do dna

tańczyć na deszczu gonić wiatr, wiatr

tylko jak powoli nie zmieniać siebie w głaz

żyć tak prawdziwie aż do dna

odnaleźć się w okruchach zwykłego z tobą dnia

tylko jak, tylko jak, tylko jak

tańczyć na deszczu gonić wiatr, wiatr

tylko jak...






















I trzasnęły nagle drzwi 
pusty pokój został i 
łzy zmywają smutek z twarzy 
nie zostało z Ciebie nic 

Zegar wybił trzecią już 
na wspomnieniach osiadł kurz 
i papieros gaśnie znów 
tak jak to, co było tu 

Staję się cieniem 
staję się cieniem 
ogromnych mych łez 

Smutnym marzeniem 
smutnym westchnieniem 
cieniem mych łez 

Zgubić serce pośród mórz 
zgubić duszę pośród chmur 
i oderwać się od ziemi 
i zapomnieć co to ból 

Unieść skrzydła wzbić się hen 
w tęczy suknię ubrać się 
i nie myśleć o tych dłoniach 
które wczoraj jeszcze grzały mnie 

Staję się cieniem 
staję się cieniem 
ogromnych mych łez 

Smutnym marzeniem 
smutnym westchnieniem 
cieniem mych łez 

Gdy słowa ulecą smutkiem do nieba 
czy ktoś odpowie mi jak dalej iść 
czy ktoś odpowie mi gdzie dalej iść